Do historii Starego świata to miasto weszło jak terytorium, gdzie powstała doba książęca,dyplomacja międzynarodowa i po raz pierwszy wytworzyła się idea połączenia Europy. Ono też było znane jak „Mały Rzym Wschodu”. To miasto wielkich książy, kanclerzy królewskich, rabinów żydowskich, włoskich, polskich, rosyjskich architektów, ormiańskich budowniczych, ukraińskich kozaków i mytropolitów. Nazywa się to miasto – Łuck. Największą sławę Łucku przyniosła doba księcia Witowta. W dziejach jego postać jest tajemniczą. W ciągu mizernego dla historii odcinku czasu – Witowt samodzielnie stworzył potężne państwo od Bałtyckiego do Czarnego morza. On wybiera Łuck za drugą – po Wilnie – swoją rezydencję i miasto staje stolicą Wielkiego Księstwa Litewskiego. Ówczesny Łuck jest miastem internacjonalnym: tu mieszkają Ukraińcy, Rosjanie, Polacy, Żydzi, Karaimowie. Każda gromada miała swoją świątynie (cerkiew, synagogę, kirchę, kenasę), system podatków oraz szczególną architekturę i planowanie dzielnic.

W 1432 roku Witowt zbiera do Łucka na zjazd potężnych monarchów piętnastu krajów Europejskich. Jechały osoby koronowane z rodzinami i wspaniałymi poczetami – każdy chciał zobaczyć słynnego w całej Europie Wielkiego księcia. Gości przybyło w trzy razy więcej aniż było mieszkańców. Po obfitym bankiecie, gdzie zostało spożyto 700 wołów, 1400 baranów, 100 żubrów i łosi (drobiu już nie liczono) oraz wypito 700 beczek miodu i piwa, osoby koronowane umowiły się o załatwieniu stosunków międzynarodowych, stworzeniu koalicji państw europejskich aby stawić opór Turkom w Europie, a o potrzebie wyrównać w prawach prawosławną i łacińską cerkiew.

Po monarszym zjeździe Łuck otrzymuje prawo Magdeburzkie. To sprzyjało rozkwitu rzemiosła i handlu. Miasto skupia na swoim terytorium międzynarodowe szlaki handlowe łączące wschód i zachód. Aż do 17 wieku Łuck jest centrum politycznym, wojskowym, administracyjnym całej Ukrainy-Rusi.

Łuck współczesny stara się odrodzić swoje dawne tradycje historyczne. Jedną z udanych prób jest otwarcie restauracji „Korona Witowta”.

Podczas prac wykopaliskowych, w ścianie dawnego fundamentu znaleziono spopielony manuskrypt. To był swego rodzaju dziennik królewskiego kucharza Swaroga, w którym ten obliczał, notował przepisy wymyślonych przez niego potraw, opisywał dzieje miasta.

Ten manuskrypt został podstawą idei stworzenia w roku 1996 restauracji „Korona Witowta”. Powstała ona pod murami zamku średniowiecznego. Oprócz przygotowania dań za starożytnymi przepisami i odpowiedności ich nazw dobie książęcej – tu starają się odrodzić i dawne tradycje. Naprzykład, w karcie dań – dziczyzna z łagodnymi sosami jagodowymi, a niezbędna kiedyś dla bankietu potrawa – jagnię z rożna. Delikatesowe pstrąg i węgorz są podawane jako dania codzienne, a zwykły karp – za dawnym i rzadkim klasztornym przepisem „po-archijerejsku”. To wyróźnia duszę gastronomiczną „Korony Witowta”. Karta dań codziennie mieści 100 potraw (patrz. rozdział „Karta dań”). Razem klientom tu proponują ponad trzysta nazw. W „Koronie Witowta” żadnego razu nie wykorzystano półfabrykatów. Nawet chleb – własnego wypieku. Dla przygotowania dań mięsnych wykorzystuje się wyłącznie polędwica. Porcje są tak duże, że nie każdy klient dochodzi do deseru. A żal, przecież sława o wyśmienitych słodyczach przygotowanych w „Koronie Witowta” – rozpływa się u wszystkich na ustach.

Ogólnie zakład jest znany z trzech tradycji: bankietami (Rozdział „Bankiety i furszety”), połączeniem wyszukaności oraz estetyki potraw – tutaj to nie tylko rządany warunek, a – obowiązkowa zasada; i wkońcu – Państwo tu będą przyjmować jak osób koronowanych.

Zapraszamy do smakowania potraw i wrażeń! (Rozdział „Jak nas znaleźć”).